Posted by on 16 lipca 2018

Objawy. W okresie rozwiniętej marskości zimniczej wątroba jest duża, twarda, gładka, nie bolesna. Śledziona jest także znacznie powiększona, twarda, gładka. W jamie otrzewnej stwierdza się wolny płyn. Skóra jest zabarwiona swoiście żółtaczkowo (tzw. żółtaczka czarna, melasieterus). W powłokach brzusznych w okolicy pępka widać rozszerzone żyły. Stan odżywienia jest upośledzony. W krwi stwierdza się niedokrwistość wtórną ze zwiększeniem liczby krwinek białych jednojądrzastych. W moczu urobilinę i urobilinogen. W miarę postępu zimniczej marskości wątroby chorzy nikną i słabną coraz bardziej, aż wreszcie rozwija się charłactwo. W rozpoznaniu marskości wątroby zimniczej duże znaczenie ma stwierdzenie przebytego zakażenia zimniczego oraz powiększenia wątroby i śledziony. Rokowanie w marskości zimniczej wątroby zależy od stanu ogólnego oraz narządów krwiotwórczych i od stopnia uszkodzenia wątroby. Zapobieganie i leczenie w marskości zimniczej wątroby polegają na zwalczaniu zimnicy i na oszczędzaniu wątroby. Poza tym leczenie jest objawowe. b) Zespół Bantiego (morbus Banti s. splenomegalia cum cirrhosi hepatica) Określenie przez zespół Bantiego rozumie się zespół, który cechują: 1) ze stanowiska klinicznego bardzo znaczne powiększenie śledziony, niedokrwistość typu bledniczego i marskość wątroby oraz brak w wywiadach nadużywania napojów alkoholowych i chorób zakaźnych, zwłaszcza zimnicy, kiły i gruźlicy; 2) ze stanowiska anatomiczno patologicznego wybitne zwłóknienie torebki, beleczek i miazgi śledzionowej, stwardnienie żyły śledzionowej i zmiany marskie w wątrobie. Pierwotne pojęcie zespołu Bantiego rozszerzyli klinicyści niemieccy, zwłaszcza Senator, który na podstawie wywiadów zaliczył do niego także przypadki cechujące się ogromnym powiększeniem śledziony i zimnicą w wywiadach oraz przypadki rzekomej białaczki śledzionowej (pseudo- leucaemia lienalis s. anaemia splenica Bamii), nawet bez wyraźnej marskości wątroby, lecz z puchliną brzuszną nie będącą objawem puchliny ogólnej. Takie ujęcie zespołu Bantiego zwiększyło znacznie liczbę jego przypadków i zdegradowało chorobę Bantiego do rzędu raczej zespołu. Ujęcie zespołu Bantiego przez klinicystów niemieckich nie odpowiada pojęciu samego Bantiego, zalicza bowiem do choroby. Bantiego także przypadki bez zmian histologicznych w śledzionie, znamiennych dla zespołu Bantiego. Istotny zesp ół Bantiego zdarza się rzadko, zwłaszcza u nas. Częściej, lecz również bardzo rzadko, spotyka się go w krajach śródziemnomorskich. Przypadki z obrazem klinicznym zespołu Bantiego, lecz wyraźnie przebytą zimnicą lub innymi wyraźnie zaznaczonymi czynnikami przyczynowymi są raczej przypadkami, które należy określać jako przypadki zespołu rzekomego Bantiego. Zespół Bantiego spotykano dotychczas przeważnie u osób młodych. [hasła pokrewne: fitamina, Szczeniaki owczarka niemieckiego długowłosego, prometazyna ]

Powiązane tematy z artykułem: fitamina prometazyna Szczeniaki owczarka niemieckiego długowłosego

Posted by on 16 lipca 2018

Objawy. W okresie rozwiniętej marskości zimniczej wątroba jest duża, twarda, gładka, nie bolesna. Śledziona jest także znacznie powiększona, twarda, gładka. W jamie otrzewnej stwierdza się wolny płyn. Skóra jest zabarwiona swoiście żółtaczkowo (tzw. żółtaczka czarna, melasieterus). W powłokach brzusznych w okolicy pępka widać rozszerzone żyły. Stan odżywienia jest upośledzony. W krwi stwierdza się niedokrwistość wtórną ze zwiększeniem liczby krwinek białych jednojądrzastych. W moczu urobilinę i urobilinogen. W miarę postępu zimniczej marskości wątroby chorzy nikną i słabną coraz bardziej, aż wreszcie rozwija się charłactwo. W rozpoznaniu marskości wątroby zimniczej duże znaczenie ma stwierdzenie przebytego zakażenia zimniczego oraz powiększenia wątroby i śledziony. Rokowanie w marskości zimniczej wątroby zależy od stanu ogólnego oraz narządów krwiotwórczych i od stopnia uszkodzenia wątroby. Zapobieganie i leczenie w marskości zimniczej wątroby polegają na zwalczaniu zimnicy i na oszczędzaniu wątroby. Poza tym leczenie jest objawowe. b) Zespół Bantiego (morbus Banti s. splenomegalia cum cirrhosi hepatica) Określenie przez zespół Bantiego rozumie się zespół, który cechują: 1) ze stanowiska klinicznego bardzo znaczne powiększenie śledziony, niedokrwistość typu bledniczego i marskość wątroby oraz brak w wywiadach nadużywania napojów alkoholowych i chorób zakaźnych, zwłaszcza zimnicy, kiły i gruźlicy; 2) ze stanowiska anatomiczno patologicznego wybitne zwłóknienie torebki, beleczek i miazgi śledzionowej, stwardnienie żyły śledzionowej i zmiany marskie w wątrobie. Pierwotne pojęcie zespołu Bantiego rozszerzyli klinicyści niemieccy, zwłaszcza Senator, który na podstawie wywiadów zaliczył do niego także przypadki cechujące się ogromnym powiększeniem śledziony i zimnicą w wywiadach oraz przypadki rzekomej białaczki śledzionowej (pseudo- leucaemia lienalis s. anaemia splenica Bamii), nawet bez wyraźnej marskości wątroby, lecz z puchliną brzuszną nie będącą objawem puchliny ogólnej. Takie ujęcie zespołu Bantiego zwiększyło znacznie liczbę jego przypadków i zdegradowało chorobę Bantiego do rzędu raczej zespołu. Ujęcie zespołu Bantiego przez klinicystów niemieckich nie odpowiada pojęciu samego Bantiego, zalicza bowiem do choroby. Bantiego także przypadki bez zmian histologicznych w śledzionie, znamiennych dla zespołu Bantiego. Istotny zesp ół Bantiego zdarza się rzadko, zwłaszcza u nas. Częściej, lecz również bardzo rzadko, spotyka się go w krajach śródziemnomorskich. Przypadki z obrazem klinicznym zespołu Bantiego, lecz wyraźnie przebytą zimnicą lub innymi wyraźnie zaznaczonymi czynnikami przyczynowymi są raczej przypadkami, które należy określać jako przypadki zespołu rzekomego Bantiego. Zespół Bantiego spotykano dotychczas przeważnie u osób młodych. [hasła pokrewne: fitamina, Szczeniaki owczarka niemieckiego długowłosego, prometazyna ]

Powiązane tematy z artykułem: fitamina prometazyna Szczeniaki owczarka niemieckiego długowłosego