Posted by on 18 września 2018

Osłabienie, obrzęki koło kostek stany pod gorączkowe mogą uzupełniać obraz kliniczny pierwszego okresu. Pierwszy okres trwa od 3 do 12 lat i ustępuje miejsca okresowi pośredniemu, trwającemu 12-18 miesięcy. Cechuje go upośledzenie sprawności wątroby, objawiające się zmniejszeniem się dobowej ilości moczu, wysokim jego ciężarem, czasami nieznaczną bilirubinurią, zaburzeniami trawiennymi (pogorszenie łaknienia, biegunki i in.) i niekiedy nieznacznym podżółtaczkowym zabarwieniem białkówek i twardego podniebienia. Wątroba jest powiększona tak iż przedni jej brzeg wyczuwa się o parę palców poniżej łuku żebrowego, jest, twarda, gładka, uciskowo niebolesna. Stan ogólnego odżywienia podupada, chory nadal blednie i słabnie. W okresie puchlinowym wysuwają się na pierwsze miejsce objawy zanikowej marskości wątroby. Wątroba zmniejsza się coraz bardziej aż wreszcie chowa się poza łuk żebrowy, jednocześnie pojawia się puchlina brzuszna, czasami wieczorne wzniesienia ogólnej ciepłoty ciała i niekiedy bardzo, nieznaczne żółtaczkowe podbarwienie powłok. W żadnym okresie nie występuje powiększenie gruczołów. Stopniowo rozwija się charłactwo i wreszcie chory ginie w okresie od 5 do 7 miesięcy od pojawienia się puchliny brzusznej. Rozpoznanie zespołu Bantiego opiera się na powstaniu choroby bez widocznej przyczyny i na kolejnym występowaniu okresów ze znamiennymi dla każdego z nich objawami klinicznymi sam obraz kliniczny nie wystarcza jednak do rozpoznania zespołu Bantiego. Niezbędne jest jeszcze stwierdzenie swoistych zmian histologicznych w śledzionie, określonych przez Bantiego nazwą fibroadenia. [więcej w: anestezjologia i ratownictwo, mezobotox, sonoforeza wskazania i przeciwwskazania ]

Powiązane tematy z artykułem: anestezjologia i ratownictwo mezobotox sonoforeza wskazania i przeciwwskazania

Posted by on 18 września 2018

Osłabienie, obrzęki koło kostek stany pod gorączkowe mogą uzupełniać obraz kliniczny pierwszego okresu. Pierwszy okres trwa od 3 do 12 lat i ustępuje miejsca okresowi pośredniemu, trwającemu 12-18 miesięcy. Cechuje go upośledzenie sprawności wątroby, objawiające się zmniejszeniem się dobowej ilości moczu, wysokim jego ciężarem, czasami nieznaczną bilirubinurią, zaburzeniami trawiennymi (pogorszenie łaknienia, biegunki i in.) i niekiedy nieznacznym podżółtaczkowym zabarwieniem białkówek i twardego podniebienia. Wątroba jest powiększona tak iż przedni jej brzeg wyczuwa się o parę palców poniżej łuku żebrowego, jest, twarda, gładka, uciskowo niebolesna. Stan ogólnego odżywienia podupada, chory nadal blednie i słabnie. W okresie puchlinowym wysuwają się na pierwsze miejsce objawy zanikowej marskości wątroby. Wątroba zmniejsza się coraz bardziej aż wreszcie chowa się poza łuk żebrowy, jednocześnie pojawia się puchlina brzuszna, czasami wieczorne wzniesienia ogólnej ciepłoty ciała i niekiedy bardzo, nieznaczne żółtaczkowe podbarwienie powłok. W żadnym okresie nie występuje powiększenie gruczołów. Stopniowo rozwija się charłactwo i wreszcie chory ginie w okresie od 5 do 7 miesięcy od pojawienia się puchliny brzusznej. Rozpoznanie zespołu Bantiego opiera się na powstaniu choroby bez widocznej przyczyny i na kolejnym występowaniu okresów ze znamiennymi dla każdego z nich objawami klinicznymi sam obraz kliniczny nie wystarcza jednak do rozpoznania zespołu Bantiego. Niezbędne jest jeszcze stwierdzenie swoistych zmian histologicznych w śledzionie, określonych przez Bantiego nazwą fibroadenia. [więcej w: anestezjologia i ratownictwo, mezobotox, sonoforeza wskazania i przeciwwskazania ]

Powiązane tematy z artykułem: anestezjologia i ratownictwo mezobotox sonoforeza wskazania i przeciwwskazania