Posted by on 12 września 2018

Rejestracja, losowanie i kontynuacja. Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka wyjściowa uczestników badania. W okresie od kwietnia 2011 r. Do czerwca 2013 r. Przeprowadzono badanie przesiewowe 2224 pacjentów, z których 441 kwalifikowało się, a 400 losowo przydzielono do pobrania znieczulenia zewnątrzoponowego z glukokortykoidami i lidokainą (200 pacjentów) lub samą lidokainą (200 pacjentów). Łącznie 282 pacjentów otrzymało iniekcje międzywęzłowe, a 118 otrzymało zastrzyki przezcewkowe (ryc. 1). Obie grupy były podobne pod względem cech wyjściowych, z wyjątkiem tego, że czas trwania bólu był krótszy w samej grupie lidokainy (tabela i tabela 2 w dodatkowym dodatku). Wyniki
Tabela 2. Tabela 2. Podstawowe wyniki według grupy leczenia i metody iniekcji. Po 6 tygodniach zarówno grupa glukokortykoid-lidokaina, jak i sama grupa lidokainowa, poprawiły ocenę RMDQ w porównaniu z wartością wyjściową (odpowiednio -4,2 punktów i -3,1 punktu), ale nie było istotnej różnicy między grupami w wynik RMDQ (skorygowana różnica w średnim wyniku leczenia pomiędzy grupą glukokortykoid-lidokaina i samą lidokainą, -1.0 punktów, 95% przedział ufności [CI], -2,1 do 0,1; P = 0,07) lub intensywność nóg ból (skorygowana różnica w średnim wyniku leczenia, -0,2 punktów, 95% CI, -0,8 do 0,4; P = 0,48) (tabela 2). Po 3 tygodniach wystąpiły niewielkie różnice między grupami w wyniku RMDQ (średni efekt leczenia, -1,8 punktu, 95% CI, -2,8 do -0,9, P <0,001) i intensywność bólu kończyn dolnych (średni skutek leczenia, - 0,6 punktu, 95% CI, -1,2 do -0,1, P = 0,02). Nie stwierdzono istotnych różnic w proporcjach pacjentów w grupie glukokortykoid-lidokaina i samej lidokainy, którzy uzyskali poprawę o 30% w skali RMDQ (odpowiednio 37,3% i 31,6%, P = 0,24), 50% poprawę w Wynik RMDQ (23,8% i 20,2%, P = 0,39), 30% poprawa w ocenie bólu nóg po 6 tygodniach (49,2% i 49,7%, P = 0,88) i 50% poprawa w ocenie bólu kończyn w wieku 6 lat tygodnie (38,3% i 38,3%, P = 0,97). Korekcja post hoc dla wyjściowego czasu trwania bólu spowodowała statystycznie istotną, ale niewielką różnicę między grupami w wyniku RMDQ (średni efekt leczenia, -1,2 punktów, 95% CI, -2,3 do -0,1, P = 0,03) po 6 tygodniach , ale bez znaczącej różnicy między grupami w natężeniu bólu kończyn dolnych (średni efekt leczenia, -0,3 punktu, 95% CI, -0,9 do 0,3; P = 0,32).
Drugorzędne wyniki
Rysunek 2. Rysunek 2. Wyniki wtórne. Drugorzędnymi wynikami były średnie (. SD) wyniki na liczbowej skali oceny natężenia bólu pleców (Panel A), skali zakłóceń Bliżej Pain Injection (BPI) (Panel B), szwajcarskiej skali kwestionariusza stenozy kręgosłupa (SSSQ) dla objawy (Panel C) i funkcje fizyczne (Panel D), kwestionariusz EQ-5D (poprzednio nazywany Europejską jakością życia – 5 wymiarów) (Panel E), ośmiokrajowa wersja Kwestionariusza Zdrowia Pacjenta (PHQ-8) (Panel F) i Skala Generalized Anxiety Disorder 7 (GAD-7) (Panel G)
[podobne: jak podwyższyć hdl, izotretynoina skutki uboczne, mezobotox ]

Powiązane tematy z artykułem: izotretynoina skutki uboczne jak podwyższyć hdl mezobotox

Posted by on 12 września 2018

Rejestracja, losowanie i kontynuacja. Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka wyjściowa uczestników badania. W okresie od kwietnia 2011 r. Do czerwca 2013 r. Przeprowadzono badanie przesiewowe 2224 pacjentów, z których 441 kwalifikowało się, a 400 losowo przydzielono do pobrania znieczulenia zewnątrzoponowego z glukokortykoidami i lidokainą (200 pacjentów) lub samą lidokainą (200 pacjentów). Łącznie 282 pacjentów otrzymało iniekcje międzywęzłowe, a 118 otrzymało zastrzyki przezcewkowe (ryc. 1). Obie grupy były podobne pod względem cech wyjściowych, z wyjątkiem tego, że czas trwania bólu był krótszy w samej grupie lidokainy (tabela i tabela 2 w dodatkowym dodatku). Wyniki
Tabela 2. Tabela 2. Podstawowe wyniki według grupy leczenia i metody iniekcji. Po 6 tygodniach zarówno grupa glukokortykoid-lidokaina, jak i sama grupa lidokainowa, poprawiły ocenę RMDQ w porównaniu z wartością wyjściową (odpowiednio -4,2 punktów i -3,1 punktu), ale nie było istotnej różnicy między grupami w wynik RMDQ (skorygowana różnica w średnim wyniku leczenia pomiędzy grupą glukokortykoid-lidokaina i samą lidokainą, -1.0 punktów, 95% przedział ufności [CI], -2,1 do 0,1; P = 0,07) lub intensywność nóg ból (skorygowana różnica w średnim wyniku leczenia, -0,2 punktów, 95% CI, -0,8 do 0,4; P = 0,48) (tabela 2). Po 3 tygodniach wystąpiły niewielkie różnice między grupami w wyniku RMDQ (średni efekt leczenia, -1,8 punktu, 95% CI, -2,8 do -0,9, P <0,001) i intensywność bólu kończyn dolnych (średni skutek leczenia, - 0,6 punktu, 95% CI, -1,2 do -0,1, P = 0,02). Nie stwierdzono istotnych różnic w proporcjach pacjentów w grupie glukokortykoid-lidokaina i samej lidokainy, którzy uzyskali poprawę o 30% w skali RMDQ (odpowiednio 37,3% i 31,6%, P = 0,24), 50% poprawę w Wynik RMDQ (23,8% i 20,2%, P = 0,39), 30% poprawa w ocenie bólu nóg po 6 tygodniach (49,2% i 49,7%, P = 0,88) i 50% poprawa w ocenie bólu kończyn w wieku 6 lat tygodnie (38,3% i 38,3%, P = 0,97). Korekcja post hoc dla wyjściowego czasu trwania bólu spowodowała statystycznie istotną, ale niewielką różnicę między grupami w wyniku RMDQ (średni efekt leczenia, -1,2 punktów, 95% CI, -2,3 do -0,1, P = 0,03) po 6 tygodniach , ale bez znaczącej różnicy między grupami w natężeniu bólu kończyn dolnych (średni efekt leczenia, -0,3 punktu, 95% CI, -0,9 do 0,3; P = 0,32).
Drugorzędne wyniki
Rysunek 2. Rysunek 2. Wyniki wtórne. Drugorzędnymi wynikami były średnie (. SD) wyniki na liczbowej skali oceny natężenia bólu pleców (Panel A), skali zakłóceń Bliżej Pain Injection (BPI) (Panel B), szwajcarskiej skali kwestionariusza stenozy kręgosłupa (SSSQ) dla objawy (Panel C) i funkcje fizyczne (Panel D), kwestionariusz EQ-5D (poprzednio nazywany Europejską jakością życia – 5 wymiarów) (Panel E), ośmiokrajowa wersja Kwestionariusza Zdrowia Pacjenta (PHQ-8) (Panel F) i Skala Generalized Anxiety Disorder 7 (GAD-7) (Panel G)
[podobne: jak podwyższyć hdl, izotretynoina skutki uboczne, mezobotox ]

Powiązane tematy z artykułem: izotretynoina skutki uboczne jak podwyższyć hdl mezobotox