Posted by on 1 września 2018

W okresie od grudnia 2013 r. Do kwietnia 2016 r. Największa epidemia wirusa Ebola (EVD) wygenerowała ponad 28 000 przypadków i ponad 11 000 zgonów w dużych, mobilnych populacjach w Gwinei, Liberii i Sierra Leone. Śledzenie gwałtownego wzrostu i wolniejszego spadku epidemii w Afryce Zachodniej wzmocniło pewne powszechne rozumienie epidemiologii i kontroli EVD, ale również dostarczyło nowych informacji. Pomimo posiadania większej ilości informacji na temat geograficznego rozmieszczenia choroby, ryzyko zakażenia człowieka ze strony zwierząt i osób, które przeżyły EVD, pozostaje nieprzewidywalne na szerokim obszarze równikowej Afryki. Dopóki nie można przewidzieć lub uniknąć narażenia ludzi na zakażenie, przyszłe epidemie będą musiały być zarządzane z klasycznym podejściem do kontroli EVD – szeroki nadzór, szybkie wykrywanie i diagnoza, kompleksowe śledzenie kontaktów, szybka izolacja pacjenta, wspomagająca opieka kliniczna, rygorystyczne wysiłki zmierzające do zapobiegać i kontrolować infekcje, bezpieczny i godny pochówek oraz zaangażowanie społeczności. Badania empiryczne i modelarskie przeprowadzone podczas epidemii w Afryce Zachodniej pokazały, że można zapobiec dużym epidemiom EVD – szybka reakcja może przerwać transmisję i ograniczyć rozmiar epidemii, nawet w gęsto zaludnionych miastach. Kluczowym pytaniem jest teraz, w jaki sposób zapewnić, że populacje i ich służby zdrowia będą gotowe na następną epidemię, gdziekolwiek się pojawią. Bezpieczeństwo zdrowotne w całej Afryce i poza nią zależy od zaangażowania zasobów zarówno w celu wzmocnienia krajowych systemów opieki zdrowotnej, jak i utrzymania inwestycji w następną generację szczepionek, leków i diagnostyki. Skala Epidemii
Od grudnia 2013 r. Do 10 kwietnia 2016 r. Zgłoszono łącznie 28 616 podejrzanych, prawdopodobnych i potwierdzonych przypadków choroby Ebola (EVD), chociaż prawdziwe żniwo epidemii, a zwłaszcza liczba zgonów, było prawdopodobnie większe. W sumie odnotowano 11 310 zgonów, ale prawdziwa opłata była z pewnością większa. Zdecydowanie największa liczba przypadków i zgonów miała miejsce w Gwinei, Liberii i Sierra Leone, ale dodatkowe 36 przypadków odnotowano również we Włoszech, Mali, Nigerii, Senegalu, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych.1 Po osiągnięciu szczyt 950 potwierdzonych przypadków tygodniowo we wrześniu 2014 r., zapadalność wyraźnie spadła pod koniec tego roku. Zajęło jednak znacznie dłużej zatrzymanie wszystkich łańcuchów transmisji: epidemie w Liberii, Sierra Leone i Gwinei zakończyły się odpowiednio w maju, listopadzie i grudniu 2015 r., Chociaż pojawiły się dodatkowe przypadki EVD, prawdopodobnie wynikające z obecności wirusa w tkankach i ciele płyny osób, które przeżyły, były nadal zgłaszane we wszystkich trzech krajach.
Jako numery przypadków montowane do 2014 i 2015 roku, pojawiło się wiele pytań dotyczących epidemiologii EVD, medycznych i społecznych skutków choroby oraz narzędzi i technik wymaganych do opanowania epidemii. Jakie było źródło infekcji u ludzi w Afryce Zachodniej. Dlaczego ta epidemia stała się największą odnotowaną epidemią Eboli. Jakie są najskuteczniejsze metody kontroli. Niniejszy raport zawiera odpowiedzi na te pytania w celu lepszego zrozumienia epidemii w latach 2013-2016 i zapobiegania poważnym epidemiom w przyszłości.
Początki infekcji człowieka w Afryce Zachodniej
Od 1976 r. I przed ostatnią epidemią w Afryce Równikowej odnotowano 23 przypadki epidemii wirusa Ebola (zob. Dodatek dodatkowy, dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu)
[więcej w: pediatra siedlce, lpg endermologie, marskość wątroby rokowanie ]

Powiązane tematy z artykułem: lpg endermologie marskość wątroby rokowanie pediatra siedlce

Posted by on 1 września 2018

W okresie od grudnia 2013 r. Do kwietnia 2016 r. Największa epidemia wirusa Ebola (EVD) wygenerowała ponad 28 000 przypadków i ponad 11 000 zgonów w dużych, mobilnych populacjach w Gwinei, Liberii i Sierra Leone. Śledzenie gwałtownego wzrostu i wolniejszego spadku epidemii w Afryce Zachodniej wzmocniło pewne powszechne rozumienie epidemiologii i kontroli EVD, ale również dostarczyło nowych informacji. Pomimo posiadania większej ilości informacji na temat geograficznego rozmieszczenia choroby, ryzyko zakażenia człowieka ze strony zwierząt i osób, które przeżyły EVD, pozostaje nieprzewidywalne na szerokim obszarze równikowej Afryki. Dopóki nie można przewidzieć lub uniknąć narażenia ludzi na zakażenie, przyszłe epidemie będą musiały być zarządzane z klasycznym podejściem do kontroli EVD – szeroki nadzór, szybkie wykrywanie i diagnoza, kompleksowe śledzenie kontaktów, szybka izolacja pacjenta, wspomagająca opieka kliniczna, rygorystyczne wysiłki zmierzające do zapobiegać i kontrolować infekcje, bezpieczny i godny pochówek oraz zaangażowanie społeczności. Badania empiryczne i modelarskie przeprowadzone podczas epidemii w Afryce Zachodniej pokazały, że można zapobiec dużym epidemiom EVD – szybka reakcja może przerwać transmisję i ograniczyć rozmiar epidemii, nawet w gęsto zaludnionych miastach. Kluczowym pytaniem jest teraz, w jaki sposób zapewnić, że populacje i ich służby zdrowia będą gotowe na następną epidemię, gdziekolwiek się pojawią. Bezpieczeństwo zdrowotne w całej Afryce i poza nią zależy od zaangażowania zasobów zarówno w celu wzmocnienia krajowych systemów opieki zdrowotnej, jak i utrzymania inwestycji w następną generację szczepionek, leków i diagnostyki. Skala Epidemii
Od grudnia 2013 r. Do 10 kwietnia 2016 r. Zgłoszono łącznie 28 616 podejrzanych, prawdopodobnych i potwierdzonych przypadków choroby Ebola (EVD), chociaż prawdziwe żniwo epidemii, a zwłaszcza liczba zgonów, było prawdopodobnie większe. W sumie odnotowano 11 310 zgonów, ale prawdziwa opłata była z pewnością większa. Zdecydowanie największa liczba przypadków i zgonów miała miejsce w Gwinei, Liberii i Sierra Leone, ale dodatkowe 36 przypadków odnotowano również we Włoszech, Mali, Nigerii, Senegalu, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych.1 Po osiągnięciu szczyt 950 potwierdzonych przypadków tygodniowo we wrześniu 2014 r., zapadalność wyraźnie spadła pod koniec tego roku. Zajęło jednak znacznie dłużej zatrzymanie wszystkich łańcuchów transmisji: epidemie w Liberii, Sierra Leone i Gwinei zakończyły się odpowiednio w maju, listopadzie i grudniu 2015 r., Chociaż pojawiły się dodatkowe przypadki EVD, prawdopodobnie wynikające z obecności wirusa w tkankach i ciele płyny osób, które przeżyły, były nadal zgłaszane we wszystkich trzech krajach.
Jako numery przypadków montowane do 2014 i 2015 roku, pojawiło się wiele pytań dotyczących epidemiologii EVD, medycznych i społecznych skutków choroby oraz narzędzi i technik wymaganych do opanowania epidemii. Jakie było źródło infekcji u ludzi w Afryce Zachodniej. Dlaczego ta epidemia stała się największą odnotowaną epidemią Eboli. Jakie są najskuteczniejsze metody kontroli. Niniejszy raport zawiera odpowiedzi na te pytania w celu lepszego zrozumienia epidemii w latach 2013-2016 i zapobiegania poważnym epidemiom w przyszłości.
Początki infekcji człowieka w Afryce Zachodniej
Od 1976 r. I przed ostatnią epidemią w Afryce Równikowej odnotowano 23 przypadki epidemii wirusa Ebola (zob. Dodatek dodatkowy, dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu)
[więcej w: pediatra siedlce, lpg endermologie, marskość wątroby rokowanie ]

Powiązane tematy z artykułem: lpg endermologie marskość wątroby rokowanie pediatra siedlce